Το γκολ που γκρέμισε οριστικά το Τείχος….
Το 1990 η Γερμανία δεν γιόρταζε μόνο την κατάκτηση του τρίτου της τίτλου στο Μουντιάλ αλλά και την επανένωση της χώρας μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Είχε αντιμετωπιστεί εκείνο το φθινόπωρο του 1990 το όλο θέμα ως…
το πιο σημαντικό γεγονός για τη χώρα μετα την δημιουργία της γερμανικής αυτοκρατορίας (Α»Ραιχ) που κατόρθωσε ο Μπίσμαρκ το 1871.
Ο Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ υποσχόταν στην Πύλη του Βραδεμβούργου στους πολιτες ένα ευτυχισμένο μέλλον, υπογραμμίζοντας πως η χώρα ενωμένη θα γινόταν υπέρδυναμη.
Εντεκα χρόνια μετά οι Γερμανοί βρέθηκαν στο ναδίρ. Περίμεναν την ανίκητη εθνική ομάδα αλλά αντί αυτής είχαν δει μόλις την χώρα τους να αποκλείεται από την τελική φάση του EURO στις Κάτω Χώρες με τρεις ήττες σε ισάριθμα ματς!
Για την ακρίβεια ο μήνας του μέλιτος μετά την πτώση του τείχους και η ευφορία της ενωμένης Γερμανίας είχε κρατήσει μόλις έντεκα μήνες. Στις 5 Ιουνιου 1991, η Νασιοναλμανσαφτ έχασε από την Ουαλλία για τα προκριματικά του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος του 1992. Στη
Σουηδία, στην τελική φάση
γνώρισε την ήττα από τη Ολλανδία και κυρίως τη Δανία στον τελικό. Δύο χρόνια μετά στο Μουντιαλ της Αμερικής , η πορεία ολοκληρώθηκε στα προημιτελικά από τη Βουλγαρία.
Τι είχε πάει στραβά; Γιατί η μεγαλη ευκαιρία που είχε το γερμανικό ποδοσφαιρο στην αυγή της ενοποίησης εξελίχθηκε σε εφιάλτη; Η απάντηση ήταν απλή και καθόλου γερμανική! Τίποτα όσον αφορά την συγχώνευση της Δύσης με την Ανατολή δεν έγινε όπως σχεδιάστηκε με τους πολιτικούς, οικονομικούς ή κοινωνιολογικούς όρους. Γιατί πολύ απλά η χρυσή ευκαιρία ήταν στην πραγματικότητα μια αδύνατη πρόκληση. Κανείς δεν προέβλεπε το 1988 πως θα κατέρρεε το Τείχος και γενικότερα ο κομμουνισμός και αυτό αποδεικνύεται από χαρτί των μυστικών υπηρεσιών της (τότε) Δυτικής Γερμανίας, που έκανε λόγο για πανίσχυρη κρατική δομή στην άλλη πλευρά του Τείχους! Και αναλυτές στην Αμερική, συμβούλευαν τον πρόεδρο Ρέιγκαν να σκληρύνει την στάση του στον τότε Σοβιετικό πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ γιατί ερχόταν νέα επιδείνωση στην ψυχρότητα των δύο κόσμων που υπήρχαν τότε στον πλανήτη! Κανείς, μα κανείς δεν έβλεπε πως μέσα σε 16 μήνες θα ανέτειλε μία ε εντελώς κανούργια μέρα!
Όταν τον Σεπτεμβριο του 1999 , ο Γερμανος συγγραφέας Γκίντερ Γκρας κέρδισε το Νομπελ Λογοτεχνίας, ρωτήθηκε ποιό θεωρούσε το πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Γερμανία και χωρίς δισταγμό απαντησε : «Το ότι έχουμε πολίτες πρώτης και δευτερης κατηγορίας.». Ηταν ένα σοκαριστικό το γεγονός και επί της ουσίας έδωσε ένα χαρακτηρισμό για να περιγραφεί η κατάσταση καλύτερα: » «Υπάρχει ακόμη το τείχος» είπε «στα μυαλά μας». Το «Wallin the heads», έμεινε ιστορικό ως ατάκα και σήμαινε πως οι άνθρωποι ακόμα διακρίνονταν σε «εμείς» και «εκείνοι», αφού Δυτικογερμανός μπορούσε εύκολα να αναγνωρίσει έναν Ανατολικό (και αντίστροφα) από τον τρόπο που μιλούσε, από τα ρούχα που φορούσε ακόμη και από τη μουσική που άκουγε, ή τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούσε.
Οι ρίζες του διαχωρισμού βρισκονταν στις πρώτες εβδομάδες της ενοποίησης. Η μεθυστική ευφορία και η αδελφική αγάπη κράτησαν μόνο για λίγες εβδομάδες από τον Νοέμβριο του 89 έως τον Ιούνιο του 1990. Μετά από στενότερη επαφή οι Δυτικοί έβλεπαν τους Ανατολικούς σαν αφελείς και περίεργους που ζούσαν ακόμα στη δεκαετία του 50 και ξόδευαν τα πρώτα μάρκα που έπαιρναν στις πόρνες! Οι Ανατολικοί από το την άλλη θεωρούσαν τους Δυτικούς σαν αρπακτικά που τουςε ενδιέφερε μόνο το χρήμα και εβλεπαν την πρώην Λαική Δημοκρατία μόνο σαν νέα αγορά . Αυτή η δυσπιστία δεν κατάφερε να ξεπεραστεί και θα ήταν και θαύμα αν κατι διαφορετικό συνεβαινε. Σχεδόν για μισό αιώνα οι δυο χώρες δεν ήταν μόνο διαφορετικές αλλα δύο άλλοι παράλληλοι κόσμοι! .Για τους νεαρούς Δυτικούς η Ανατολική Γερμανία ήταν ένα μακρινό μέρος πιο περίεργο από την Γαλλία,την Αγγλία ή την Ιταλία αφού σε αυτές τις χώρες μπορούσε να ταξιδέψει! Για τους Ανατολικους η χώρα πίσω από το τείχος ήταν terra incognita, γνωστήμονο μέσα από την τηλεόραση!
Τα επόμενα χρόνια της Ενωσης οι ομάδες από την ανατολική πλευρά εξαφανίστηκαν αφού η πανίσχυρη ομάδα της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας η Ντιναμό Βερολίνου βυθίστηκε στην τρίτη κατηγορία συναντώντας το Μαγδεμβούργο (που είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλουχων Ευρώπης το 1974 νικώντας την Μίλαν) και την VfB Λειψίας (που σαν Λοκομοτίβ είχε παίξει στον τελικό του Κυπελλούχων το 1987 απέναντι στον Αγιαξ στο ΟΑΚΑ) καθώς και την Καρλ Τσάιτς Ιένα που και αυτή είχε φτάσει στο ίδιο ευρωπαικό Κύπελλο στον τελικό το 1981. Μόνο η Χάνσα Ρόστοκ και η Δρέσδη έμειναν καποιες φορές στην Μπουντεσλίγκα αλλά και αυτές με τον καιρό καταποντίστηκαν. Μπορεί η Γερμανία το 1996 να κατέκτησε το EURO στην Αγγλία με σταρ έναν πρώην ανατολικό, τον Ματίας Ζάμερ αλλά ήταν εξαίρεση και όχι κανόνας όπως αποδείχτηκε. Η συνύπαρξη παρέμενε προβληματική…
Τότε, το 1991, μία σοβαρή φωνή που κανείς δεν πήρε πολύ υπόψη ήταν του παλιού διεθνούς τερματοφύλακα με την Ανατολική Γερμανία Γιούργκεν Κρόι. Μιλούσε για υπομονή και προέβλεπε πως το Τείχος θα πέσει οριστικά μόνο όταν τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην ενωμένη Γερμανία και γεννήθηκαν ισότιμα μέλη μίας κοινωνίας που θα βρίσκει σιγά σιγά τα βήματα της, θα ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Τότε μέσα στον οδυρμό για αυτά που δεν έγιναν αυτή η ατάκα πέρασε απαρατήρητη.
Το ίδιο καλοκαίρι του 2000 μετά τα λάθη του EURO η Γερμανία πήρε την απόφαση να αλλάξει τα πάντα τα επόμενα χρόνια. Κρίσιμο ρόλο έπαιξε η ανέλπιστη απόφαση της ΦΙΦΑ για ανάθεση του Μουντιάλ του 2006 στην Γερμανία, αφού το ξεκάθαρο φαβορί ήταν η Νότιος Αφρική. Οι Γερμανοί έβαλαν κάτω το πλάνο, χάραξαν μία γραμμή και πήραν απόφαση να μην παρεκκλίνουν ακόμη και να κάποια επιτυχία ερχόταν προς το μέρος τους. Ετσι παρά τον τελικό του 2002 στο Μουντιάλ, δεν άλλαξαν ρότα και το πρόγραμμ ατων ακαδημιών, με το νέο σύστημα να επεκτείνεται σε όλο το φάσμα του ποδοσφαίρου τους, με την φιλοσοφία να είναι κοινή και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, εχτισαν αυτό το ποδοσφαιρικό θαύμα που βλέπουμε σήμερα. Και που ουσιαστικά αυτή η ποδοσφαιρική επανάσταση που άρχισε με σκοπό την ένταξη όλων των νέων ανθρώπων στο πρόγραμμα της εθνικής επανένωσης χωρίς αποκλεισμούς για το Μουντιάλ του 2006, που σκοπός τους ηταν να λειτουργήσει για την γενικότερη κοινωνική πρόοδο και όχι μόνο ως ένα αθλητικό γεγονός, έφερε τελικά καρπούς! Η δουλειά που έγινε έβγαλε παίκτες με διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, μία νέα γενιά η οποία εκφράζεται μέσα στο γήπεδο πολύ περισσότερο με το ταλέντο και λιγότερο με την πειθαρχία που ήταν σήμα κατατεθέν για τις παλιότερες Γερμανίες. Επίσης η εικόνα της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 απενεχοποίησε τους Γερμανούς πολίτες που βγήκαν στον δρόμο κρατώντας σημαίες, κάτι που το 1974 στην προηγούμενη φορά που η χώρα διοργάνωνε Παγκόσμιο Κυπελλο δεν είχε συμβεί, γιατί τότε ήμασταν μόλις τριάντα χρόνια μακριά από τον καταστροφικό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο!
Αυτή η επιτυχία στα γήπεδα της Βραζιλίας, λοιπόν πέραν των προφανών που αναλύσαμε ολοι μας τις τελευταίες μέρες, βασίζεται στην γερμανική μεθοδικότητα αλλά και το ξεχωριστό ταλέντο των παικτών που υπό τον Λεβ κατέκτησαν την κορυφή, αλλά είχε πάνω από όλα ένα πολύ σημαντικό επακόλουθο: είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία της (αληθινά πλέον) ενωμένης Γερμανίας.
Γιατί με αυτό το γκολ του Γκέτσε, ενός παιδιού που γεννήθηκε όπως αρκετοί από αυτή την ομάδα, στην μετά το 1989 εποχή, το Τείχος έπεσε οριστικά και αμετάκλητα σε μία χώρα που αποτίναξε τις ενοχές της.
Πηγή: www.coppa.gr
Via
το πιο σημαντικό γεγονός για τη χώρα μετα την δημιουργία της γερμανικής αυτοκρατορίας (Α»Ραιχ) που κατόρθωσε ο Μπίσμαρκ το 1871.
Ο Καγκελάριος Χέλμουτ Κολ υποσχόταν στην Πύλη του Βραδεμβούργου στους πολιτες ένα ευτυχισμένο μέλλον, υπογραμμίζοντας πως η χώρα ενωμένη θα γινόταν υπέρδυναμη.
Εντεκα χρόνια μετά οι Γερμανοί βρέθηκαν στο ναδίρ. Περίμεναν την ανίκητη εθνική ομάδα αλλά αντί αυτής είχαν δει μόλις την χώρα τους να αποκλείεται από την τελική φάση του EURO στις Κάτω Χώρες με τρεις ήττες σε ισάριθμα ματς!
Για την ακρίβεια ο μήνας του μέλιτος μετά την πτώση του τείχους και η ευφορία της ενωμένης Γερμανίας είχε κρατήσει μόλις έντεκα μήνες. Στις 5 Ιουνιου 1991, η Νασιοναλμανσαφτ έχασε από την Ουαλλία για τα προκριματικά του Ευρωπαικού Πρωταθλήματος του 1992. Στη
Σουηδία, στην τελική φάση
γνώρισε την ήττα από τη Ολλανδία και κυρίως τη Δανία στον τελικό. Δύο χρόνια μετά στο Μουντιαλ της Αμερικής , η πορεία ολοκληρώθηκε στα προημιτελικά από τη Βουλγαρία.
Τι είχε πάει στραβά; Γιατί η μεγαλη ευκαιρία που είχε το γερμανικό ποδοσφαιρο στην αυγή της ενοποίησης εξελίχθηκε σε εφιάλτη; Η απάντηση ήταν απλή και καθόλου γερμανική! Τίποτα όσον αφορά την συγχώνευση της Δύσης με την Ανατολή δεν έγινε όπως σχεδιάστηκε με τους πολιτικούς, οικονομικούς ή κοινωνιολογικούς όρους. Γιατί πολύ απλά η χρυσή ευκαιρία ήταν στην πραγματικότητα μια αδύνατη πρόκληση. Κανείς δεν προέβλεπε το 1988 πως θα κατέρρεε το Τείχος και γενικότερα ο κομμουνισμός και αυτό αποδεικνύεται από χαρτί των μυστικών υπηρεσιών της (τότε) Δυτικής Γερμανίας, που έκανε λόγο για πανίσχυρη κρατική δομή στην άλλη πλευρά του Τείχους! Και αναλυτές στην Αμερική, συμβούλευαν τον πρόεδρο Ρέιγκαν να σκληρύνει την στάση του στον τότε Σοβιετικό πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ γιατί ερχόταν νέα επιδείνωση στην ψυχρότητα των δύο κόσμων που υπήρχαν τότε στον πλανήτη! Κανείς, μα κανείς δεν έβλεπε πως μέσα σε 16 μήνες θα ανέτειλε μία ε εντελώς κανούργια μέρα!
Όταν τον Σεπτεμβριο του 1999 , ο Γερμανος συγγραφέας Γκίντερ Γκρας κέρδισε το Νομπελ Λογοτεχνίας, ρωτήθηκε ποιό θεωρούσε το πιο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Γερμανία και χωρίς δισταγμό απαντησε : «Το ότι έχουμε πολίτες πρώτης και δευτερης κατηγορίας.». Ηταν ένα σοκαριστικό το γεγονός και επί της ουσίας έδωσε ένα χαρακτηρισμό για να περιγραφεί η κατάσταση καλύτερα: » «Υπάρχει ακόμη το τείχος» είπε «στα μυαλά μας». Το «Wallin the heads», έμεινε ιστορικό ως ατάκα και σήμαινε πως οι άνθρωποι ακόμα διακρίνονταν σε «εμείς» και «εκείνοι», αφού Δυτικογερμανός μπορούσε εύκολα να αναγνωρίσει έναν Ανατολικό (και αντίστροφα) από τον τρόπο που μιλούσε, από τα ρούχα που φορούσε ακόμη και από τη μουσική που άκουγε, ή τα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούσε.
Οι ρίζες του διαχωρισμού βρισκονταν στις πρώτες εβδομάδες της ενοποίησης. Η μεθυστική ευφορία και η αδελφική αγάπη κράτησαν μόνο για λίγες εβδομάδες από τον Νοέμβριο του 89 έως τον Ιούνιο του 1990. Μετά από στενότερη επαφή οι Δυτικοί έβλεπαν τους Ανατολικούς σαν αφελείς και περίεργους που ζούσαν ακόμα στη δεκαετία του 50 και ξόδευαν τα πρώτα μάρκα που έπαιρναν στις πόρνες! Οι Ανατολικοί από το την άλλη θεωρούσαν τους Δυτικούς σαν αρπακτικά που τουςε ενδιέφερε μόνο το χρήμα και εβλεπαν την πρώην Λαική Δημοκρατία μόνο σαν νέα αγορά . Αυτή η δυσπιστία δεν κατάφερε να ξεπεραστεί και θα ήταν και θαύμα αν κατι διαφορετικό συνεβαινε. Σχεδόν για μισό αιώνα οι δυο χώρες δεν ήταν μόνο διαφορετικές αλλα δύο άλλοι παράλληλοι κόσμοι! .Για τους νεαρούς Δυτικούς η Ανατολική Γερμανία ήταν ένα μακρινό μέρος πιο περίεργο από την Γαλλία,την Αγγλία ή την Ιταλία αφού σε αυτές τις χώρες μπορούσε να ταξιδέψει! Για τους Ανατολικους η χώρα πίσω από το τείχος ήταν terra incognita, γνωστήμονο μέσα από την τηλεόραση!
Τα επόμενα χρόνια της Ενωσης οι ομάδες από την ανατολική πλευρά εξαφανίστηκαν αφού η πανίσχυρη ομάδα της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας η Ντιναμό Βερολίνου βυθίστηκε στην τρίτη κατηγορία συναντώντας το Μαγδεμβούργο (που είχε κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλουχων Ευρώπης το 1974 νικώντας την Μίλαν) και την VfB Λειψίας (που σαν Λοκομοτίβ είχε παίξει στον τελικό του Κυπελλούχων το 1987 απέναντι στον Αγιαξ στο ΟΑΚΑ) καθώς και την Καρλ Τσάιτς Ιένα που και αυτή είχε φτάσει στο ίδιο ευρωπαικό Κύπελλο στον τελικό το 1981. Μόνο η Χάνσα Ρόστοκ και η Δρέσδη έμειναν καποιες φορές στην Μπουντεσλίγκα αλλά και αυτές με τον καιρό καταποντίστηκαν. Μπορεί η Γερμανία το 1996 να κατέκτησε το EURO στην Αγγλία με σταρ έναν πρώην ανατολικό, τον Ματίας Ζάμερ αλλά ήταν εξαίρεση και όχι κανόνας όπως αποδείχτηκε. Η συνύπαρξη παρέμενε προβληματική…
Τότε, το 1991, μία σοβαρή φωνή που κανείς δεν πήρε πολύ υπόψη ήταν του παλιού διεθνούς τερματοφύλακα με την Ανατολική Γερμανία Γιούργκεν Κρόι. Μιλούσε για υπομονή και προέβλεπε πως το Τείχος θα πέσει οριστικά μόνο όταν τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στην ενωμένη Γερμανία και γεννήθηκαν ισότιμα μέλη μίας κοινωνίας που θα βρίσκει σιγά σιγά τα βήματα της, θα ενταχθούν στην αγορά εργασίας. Τότε μέσα στον οδυρμό για αυτά που δεν έγιναν αυτή η ατάκα πέρασε απαρατήρητη.
Το ίδιο καλοκαίρι του 2000 μετά τα λάθη του EURO η Γερμανία πήρε την απόφαση να αλλάξει τα πάντα τα επόμενα χρόνια. Κρίσιμο ρόλο έπαιξε η ανέλπιστη απόφαση της ΦΙΦΑ για ανάθεση του Μουντιάλ του 2006 στην Γερμανία, αφού το ξεκάθαρο φαβορί ήταν η Νότιος Αφρική. Οι Γερμανοί έβαλαν κάτω το πλάνο, χάραξαν μία γραμμή και πήραν απόφαση να μην παρεκκλίνουν ακόμη και να κάποια επιτυχία ερχόταν προς το μέρος τους. Ετσι παρά τον τελικό του 2002 στο Μουντιάλ, δεν άλλαξαν ρότα και το πρόγραμμ ατων ακαδημιών, με το νέο σύστημα να επεκτείνεται σε όλο το φάσμα του ποδοσφαίρου τους, με την φιλοσοφία να είναι κοινή και με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, εχτισαν αυτό το ποδοσφαιρικό θαύμα που βλέπουμε σήμερα. Και που ουσιαστικά αυτή η ποδοσφαιρική επανάσταση που άρχισε με σκοπό την ένταξη όλων των νέων ανθρώπων στο πρόγραμμα της εθνικής επανένωσης χωρίς αποκλεισμούς για το Μουντιάλ του 2006, που σκοπός τους ηταν να λειτουργήσει για την γενικότερη κοινωνική πρόοδο και όχι μόνο ως ένα αθλητικό γεγονός, έφερε τελικά καρπούς! Η δουλειά που έγινε έβγαλε παίκτες με διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, μία νέα γενιά η οποία εκφράζεται μέσα στο γήπεδο πολύ περισσότερο με το ταλέντο και λιγότερο με την πειθαρχία που ήταν σήμα κατατεθέν για τις παλιότερες Γερμανίες. Επίσης η εικόνα της ομάδας στο Μουντιάλ του 2006 απενεχοποίησε τους Γερμανούς πολίτες που βγήκαν στον δρόμο κρατώντας σημαίες, κάτι που το 1974 στην προηγούμενη φορά που η χώρα διοργάνωνε Παγκόσμιο Κυπελλο δεν είχε συμβεί, γιατί τότε ήμασταν μόλις τριάντα χρόνια μακριά από τον καταστροφικό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο!
Αυτή η επιτυχία στα γήπεδα της Βραζιλίας, λοιπόν πέραν των προφανών που αναλύσαμε ολοι μας τις τελευταίες μέρες, βασίζεται στην γερμανική μεθοδικότητα αλλά και το ξεχωριστό ταλέντο των παικτών που υπό τον Λεβ κατέκτησαν την κορυφή, αλλά είχε πάνω από όλα ένα πολύ σημαντικό επακόλουθο: είναι η πρώτη μεγάλη επιτυχία της (αληθινά πλέον) ενωμένης Γερμανίας.
Γιατί με αυτό το γκολ του Γκέτσε, ενός παιδιού που γεννήθηκε όπως αρκετοί από αυτή την ομάδα, στην μετά το 1989 εποχή, το Τείχος έπεσε οριστικά και αμετάκλητα σε μία χώρα που αποτίναξε τις ενοχές της.
Πηγή: www.coppa.gr
Via
..
sports news Πρωτοσέλιδα εφημερίδων Πρόγραμμα TV Live Scores STREAM Εργασία ΥΓΕΊΑ VIDEO ΑΣΤΕΙΑ
...Πώς κερδίζω χρήματα από το internet ; Πώς βγάζω λεφτά από το σπίτι ; Που θα θα βρω δουλειά χωρίς κεφάλαια ; Έχω δουλειά αλλά δεν μου φτάνει ο μισθός και τι να κάνω για να ενισχύσω το εισόδημά μου ; Που να βρω δουλειά με τέτοια κρίση τώρα που είμαι άνεργος ;
Για να μάθεις τις απαντήσεις πάτησε τώρα ΕΔΩ
...Πώς κερδίζω χρήματα από το internet ; Πώς βγάζω λεφτά από το σπίτι ; Που θα θα βρω δουλειά χωρίς κεφάλαια ; Έχω δουλειά αλλά δεν μου φτάνει ο μισθός και τι να κάνω για να ενισχύσω το εισόδημά μου ; Που να βρω δουλειά με τέτοια κρίση τώρα που είμαι άνεργος ;
Για να μάθεις τις απαντήσεις πάτησε τώρα ΕΔΩ
Labels
Sports
Post A Comment
Δεν υπάρχουν σχόλια :