Ναβας-ανιστούμε;Όχι!Σας ευχαριστούμε!
Μην πέσετε, ″Ελληνάρες″, πάνω στον Φάνη Γκέκα. Μην αρχίσετε τώρα να φτιάχνετε, κάποιοι, σελίδες στο facebook “Γιατί τον έβαλε ο Σάντος να εκτελέσει πέναλτι;” Σεβαστείτε τα βουρκωμένα μάτια του, τον πόνο που αυτός και τα…
άλλα παιδιά θα κουβαλούν για την χαμένη ευκαιρία. Πάνω απ΄όλα σεβαστείτε τους, και χειροκροτήστε, για τούτο το υπέροχο ταξίδι που πρόσφεραν στη χώρα που καλλιεργείται η μιζέρια ως “εθνικό προϊόν”.
Ετσι είναι η ζωή του παγκοσμίου κυπέλλου, άσχετα αν ο πλανήτης Ελλάδα την έμαθε τώρα. Σε απογειώνει στο 91″ και στο 92″, σε “καταστρέφει” στα πέναλτι. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Και πρέπει να καμαρώνουμε που η Εθνική Ελλάδος είναι μέλος ενός ξεχωριστού κλαμπ, των μεγάλων.
Ειλικρινά θα είμαι ευγνώμων αν έστω ΜΙΑ ΦΟΡΑ αποφύγουμε την γκρίνια. Οντως η ομάδα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να πάει στους “8”. Επαιξε για μία ώρα με παίκτη παραπάνω, είχε τις ευκαιρίες της, έφτιαξε τις φάσεις, αλλά δυστυχώς έχασε την πρόκριση προτού πάει στα πέναλτι. Κυρίως στην παράταση. Εκεί όπου μπήκε με το ψυχολογικό πλεονέκτημα της ισοφάρισης στο 91ο λεπτό, με το τεράστιο αβαντάζ των 11 εναντίον 10, αλλά πάντα απέναντι σε έναν πολύ μεγάλο τερματοφύλακα. Σε αυτόν που στέρησε στον ″Σάλπι″ το 1-0, στον ίδιο που στέρησε στον Λάζαρο και στον Μήτρογλου το 2-1, σε εκείνον που σφράγισε την πρόκριση της Κόστα Ρίκα αποκρούοντας το πέναλτι του Φάνη Γκέκα.
Αυτός είναι ο Κέιλορ Νάβας. Τον γνωρίζουν όλοι. Γκολκίπερ με τεράστια προσόντα. Φοβερή αυτοκυριαρχία. Καντάρια εμπειρίας στη Πριμέρα, με τη φανέλα της Λεβάντε, συνηθισμένος στην πίεση και στη διαχείριση πολύ δύσκολων καταστάσεων. Νικήθηκε μια φορά από τον Παπασταθόπουλο σε φάση που ΔΕΝ μπορούσε να σώσει. Δεν νικήθηκε ποτέ ξανά. Κι ας είμαστε, επαναλαμβάνω, ειλικρινείς. Από τη στιγμή που το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι γνωρίζαμε όλοι ότι το φαβορί ήταν η ομάδα που είχε αυτό τον μεγάλο τερματοφύλακα.
Η εθνική Ελλάδος μπορούσε να πάει στα προημιτελικά όπως αποδείχθηκε στο παιχνίδι. Δέχθηκε ένα “κρύο” γκολ από το πλασέ του Ρουίς και από εκεί και πέρα, ελέω Σάντος, διαχειρίστηκε το ματς με ένα… τρελά γλυκό επιθετικό “τουρλουμπούκι” άλλης εποχής (μην παρεξηγήσετε την λέξη, την γράφω εντελώς καλοπροαίρετα), το οποίο δεν μας έχει συνηθίσει ο κόουτς. Στην τελευταία του βραδιά στον πάγκο της Εθνικής, ο Φερνάντο επέλεξε να ξαφνιάσει από ένα το 58″ και μετά, με 4-2-4, φορτώνοντας την ομάδα επιθετικούς, θέλοντας έτσι να εκμεταλλευθεί και την αποβολή του Ντουάρτε. Δεν ήταν και πολύ… ορθολογικό, όμως η εθνική με αυτό τον τρόπο ισοφάρισε και θα μπορούσε να πάρει και την πρόκριση. Αρα, ακόμη κι έτσι… δικαιωμένος βγαίνει ο κόουτς. Αχ αυτή η παράταση, εκεί χάθηκε η πρόκριση… Το κακό για την Ελλάδα υπήρξε στην παράταση. Εκεί όπου οι Κοσταρικανοί ήταν εξουθενωμένοι και η Εθνική τάιζε με μπάλες τον αέρινο Λάζαρο, φάνηκε να χάνει την πνευματική της διαύγεια, ειδικά στο δεύτερο 15λεπτο. Δεν διαχειρίστηκε το ματς με το ίδιο καθαρό μυαλό κι αυτό έδωσε στον αντίπαλο την δυνατότητα να πιστέψει ακόμη περισσότερο στη… λυτρωτική για εκείνον διαδικασία των πέναλτι. Βεβαίως, για να φθάσουν εκεί οι Κοσταρικανοί τους Ελληνες, έπρεπε να υπογράψει ο Κέιλορ Νάβας. Και το έπραξε στο 112″ κόντρα στον Χριστοδουλόπουλο και στο 121″ απέναντι στον Μήτρογλου.
Στη συνέχεια μαζί με το ″5 στα 5″ των συμπαικτών του έβαλε την υπογραφή του στο πέναλτι του Φάνη Γκέκα. Εκείνοι τα έβαλαν όλα, εμείς χάσαμε ένα. Δυστυχώς έφθανε. Αυτός είναι ο Νάβας και παρότι πικραμένοι του βγάζουμε το καπέλο. Και του ευχόμαστε καλή επιτυχία απέναντι στην παρέα του Ρόμπεν.
Τούτος ήταν ο πιο σκληρός τρόπος για να κλείσει η μεγαλειώδης καριέρα του Γιώργου Καραγκούνη στην Εθνική ομάδα, αλλά και ο θαυμάσιος κύκλος του Φερνάντο Σάντος. Οσο σκληρός όμως, άλλο τόσο και περήφανος. Η Ελλάδα έφθασε στους “16” του Μουντιάλ και αποκλείστηκε στα πέναλτι. Ωραίο ταξίδι. Μαγευτικό. Και ήρθε μέσα από αρκετές δυσκολίες, μην το ξεχνάμε.
Ο μεγάλος “Κάρα” μπορεί να αποχωρεί ήσυχος. Αφήνει πίσω του μια ομάδα μαχητών. Την ομάδα του μεγάλου Παπασταθόπουλου, του φοβερού χθες Χολέβας, του Μανωλά (εντυπωσιακή η κόντρα του με τον Κάμπελ), του Μανιάτη, του Λάζαρου, του Σαμαρά και όλων των άλλων που υπάρχουν και είναι υλικό αξιοποιήσιμο., κύριε Ρανιέρι.
Το Ρεσίφε, και τον Κέιλορ Νάβας, θα θυμόμαστε πάντα ως αγκάθια στην καρδιά. Ομως το Μουντιάλ της Βραζιλίας μας αφήνει, συνολικά, στο φινάλε του και μέσα από τις δυσκολίες, μια πολύ όμορφη ποδοσφαιρική ανάμνηση. Ο πόνος περνάει κάποια στιγμή. Το φουσκωμένο στήθος από το ποδόσφαιρο κατοχής και η μαγκιά ότι “εγώ μέχρι την τελευταία ανάσα μπορώ να σκοράρω” είναι κληρονομιά η αξία της οποίας κρατάει πολλά χρόνια. Και πολλές γενιές. Να είσαστε καλά παλικάρια… Πηγή: www.coppa.gr
Via
άλλα παιδιά θα κουβαλούν για την χαμένη ευκαιρία. Πάνω απ΄όλα σεβαστείτε τους, και χειροκροτήστε, για τούτο το υπέροχο ταξίδι που πρόσφεραν στη χώρα που καλλιεργείται η μιζέρια ως “εθνικό προϊόν”.
Ετσι είναι η ζωή του παγκοσμίου κυπέλλου, άσχετα αν ο πλανήτης Ελλάδα την έμαθε τώρα. Σε απογειώνει στο 91″ και στο 92″, σε “καταστρέφει” στα πέναλτι. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Και πρέπει να καμαρώνουμε που η Εθνική Ελλάδος είναι μέλος ενός ξεχωριστού κλαμπ, των μεγάλων.
Ειλικρινά θα είμαι ευγνώμων αν έστω ΜΙΑ ΦΟΡΑ αποφύγουμε την γκρίνια. Οντως η ομάδα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να πάει στους “8”. Επαιξε για μία ώρα με παίκτη παραπάνω, είχε τις ευκαιρίες της, έφτιαξε τις φάσεις, αλλά δυστυχώς έχασε την πρόκριση προτού πάει στα πέναλτι. Κυρίως στην παράταση. Εκεί όπου μπήκε με το ψυχολογικό πλεονέκτημα της ισοφάρισης στο 91ο λεπτό, με το τεράστιο αβαντάζ των 11 εναντίον 10, αλλά πάντα απέναντι σε έναν πολύ μεγάλο τερματοφύλακα. Σε αυτόν που στέρησε στον ″Σάλπι″ το 1-0, στον ίδιο που στέρησε στον Λάζαρο και στον Μήτρογλου το 2-1, σε εκείνον που σφράγισε την πρόκριση της Κόστα Ρίκα αποκρούοντας το πέναλτι του Φάνη Γκέκα.
Αυτός είναι ο Κέιλορ Νάβας. Τον γνωρίζουν όλοι. Γκολκίπερ με τεράστια προσόντα. Φοβερή αυτοκυριαρχία. Καντάρια εμπειρίας στη Πριμέρα, με τη φανέλα της Λεβάντε, συνηθισμένος στην πίεση και στη διαχείριση πολύ δύσκολων καταστάσεων. Νικήθηκε μια φορά από τον Παπασταθόπουλο σε φάση που ΔΕΝ μπορούσε να σώσει. Δεν νικήθηκε ποτέ ξανά. Κι ας είμαστε, επαναλαμβάνω, ειλικρινείς. Από τη στιγμή που το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι γνωρίζαμε όλοι ότι το φαβορί ήταν η ομάδα που είχε αυτό τον μεγάλο τερματοφύλακα.
Η εθνική Ελλάδος μπορούσε να πάει στα προημιτελικά όπως αποδείχθηκε στο παιχνίδι. Δέχθηκε ένα “κρύο” γκολ από το πλασέ του Ρουίς και από εκεί και πέρα, ελέω Σάντος, διαχειρίστηκε το ματς με ένα… τρελά γλυκό επιθετικό “τουρλουμπούκι” άλλης εποχής (μην παρεξηγήσετε την λέξη, την γράφω εντελώς καλοπροαίρετα), το οποίο δεν μας έχει συνηθίσει ο κόουτς. Στην τελευταία του βραδιά στον πάγκο της Εθνικής, ο Φερνάντο επέλεξε να ξαφνιάσει από ένα το 58″ και μετά, με 4-2-4, φορτώνοντας την ομάδα επιθετικούς, θέλοντας έτσι να εκμεταλλευθεί και την αποβολή του Ντουάρτε. Δεν ήταν και πολύ… ορθολογικό, όμως η εθνική με αυτό τον τρόπο ισοφάρισε και θα μπορούσε να πάρει και την πρόκριση. Αρα, ακόμη κι έτσι… δικαιωμένος βγαίνει ο κόουτς. Αχ αυτή η παράταση, εκεί χάθηκε η πρόκριση… Το κακό για την Ελλάδα υπήρξε στην παράταση. Εκεί όπου οι Κοσταρικανοί ήταν εξουθενωμένοι και η Εθνική τάιζε με μπάλες τον αέρινο Λάζαρο, φάνηκε να χάνει την πνευματική της διαύγεια, ειδικά στο δεύτερο 15λεπτο. Δεν διαχειρίστηκε το ματς με το ίδιο καθαρό μυαλό κι αυτό έδωσε στον αντίπαλο την δυνατότητα να πιστέψει ακόμη περισσότερο στη… λυτρωτική για εκείνον διαδικασία των πέναλτι. Βεβαίως, για να φθάσουν εκεί οι Κοσταρικανοί τους Ελληνες, έπρεπε να υπογράψει ο Κέιλορ Νάβας. Και το έπραξε στο 112″ κόντρα στον Χριστοδουλόπουλο και στο 121″ απέναντι στον Μήτρογλου.
Στη συνέχεια μαζί με το ″5 στα 5″ των συμπαικτών του έβαλε την υπογραφή του στο πέναλτι του Φάνη Γκέκα. Εκείνοι τα έβαλαν όλα, εμείς χάσαμε ένα. Δυστυχώς έφθανε. Αυτός είναι ο Νάβας και παρότι πικραμένοι του βγάζουμε το καπέλο. Και του ευχόμαστε καλή επιτυχία απέναντι στην παρέα του Ρόμπεν.
Τούτος ήταν ο πιο σκληρός τρόπος για να κλείσει η μεγαλειώδης καριέρα του Γιώργου Καραγκούνη στην Εθνική ομάδα, αλλά και ο θαυμάσιος κύκλος του Φερνάντο Σάντος. Οσο σκληρός όμως, άλλο τόσο και περήφανος. Η Ελλάδα έφθασε στους “16” του Μουντιάλ και αποκλείστηκε στα πέναλτι. Ωραίο ταξίδι. Μαγευτικό. Και ήρθε μέσα από αρκετές δυσκολίες, μην το ξεχνάμε.
Ο μεγάλος “Κάρα” μπορεί να αποχωρεί ήσυχος. Αφήνει πίσω του μια ομάδα μαχητών. Την ομάδα του μεγάλου Παπασταθόπουλου, του φοβερού χθες Χολέβας, του Μανωλά (εντυπωσιακή η κόντρα του με τον Κάμπελ), του Μανιάτη, του Λάζαρου, του Σαμαρά και όλων των άλλων που υπάρχουν και είναι υλικό αξιοποιήσιμο., κύριε Ρανιέρι.
Το Ρεσίφε, και τον Κέιλορ Νάβας, θα θυμόμαστε πάντα ως αγκάθια στην καρδιά. Ομως το Μουντιάλ της Βραζιλίας μας αφήνει, συνολικά, στο φινάλε του και μέσα από τις δυσκολίες, μια πολύ όμορφη ποδοσφαιρική ανάμνηση. Ο πόνος περνάει κάποια στιγμή. Το φουσκωμένο στήθος από το ποδόσφαιρο κατοχής και η μαγκιά ότι “εγώ μέχρι την τελευταία ανάσα μπορώ να σκοράρω” είναι κληρονομιά η αξία της οποίας κρατάει πολλά χρόνια. Και πολλές γενιές. Να είσαστε καλά παλικάρια… Πηγή: www.coppa.gr
Via
..
sports news Πρωτοσέλιδα εφημερίδων Πρόγραμμα TV Live Scores STREAM Εργασία ΥΓΕΊΑ VIDEO ΑΣΤΕΙΑ
...Πώς κερδίζω χρήματα από το internet ; Πώς βγάζω λεφτά από το σπίτι ; Που θα θα βρω δουλειά χωρίς κεφάλαια ; Έχω δουλειά αλλά δεν μου φτάνει ο μισθός και τι να κάνω για να ενισχύσω το εισόδημά μου ; Που να βρω δουλειά με τέτοια κρίση τώρα που είμαι άνεργος ;
Για να μάθεις τις απαντήσεις πάτησε τώρα ΕΔΩ
...Πώς κερδίζω χρήματα από το internet ; Πώς βγάζω λεφτά από το σπίτι ; Που θα θα βρω δουλειά χωρίς κεφάλαια ; Έχω δουλειά αλλά δεν μου φτάνει ο μισθός και τι να κάνω για να ενισχύσω το εισόδημά μου ; Που να βρω δουλειά με τέτοια κρίση τώρα που είμαι άνεργος ;
Για να μάθεις τις απαντήσεις πάτησε τώρα ΕΔΩ
Labels
Sports
Post A Comment
Δεν υπάρχουν σχόλια :